Kim bilir belki son vurgusu
yapılınca daha çarpıcı olduğundan. Yılın son ayı; son haftası; son günler…
Anaokuluna gittiğim zamanlardan hayal meyal anımsadığım yeni yıl eğlencelerinde
sınıfın en güzel kızı süslenir havalı kıyafetler giyer ve yeni yıl olur.
Zavallı erkeklerden birine ise pamuklardan göğsüne dek uzanan bir sakal yapılır
eski yıl olurdu. Ve biz çocuklar yeni yılı coşku ile kucaklarken eski yıla
hüzünle bakardık. Şimdi düşününce oldukça saçma geliyor ama o zaman
eğlendiğimiz kesin. Şimdi belki de yaş aldıkça ya da namı diğer yaşlandıkça
geçip giden eski yıla daha bir sarılır oldum. Hele son iki üç yıldır kendime
yılın son zamanları verdiğim sözleri tutabilme maharetimden ötürü yılın son
aylarını iple çeker olduğum bile söylenebilir. Her birimizin motivasyon
araçları başka olsa da kendimizi en doru besleyeni bulabilmek en önemlisi
galiba.
Yine bu yıl elime senenin son
hafta sonu gazetelerini alıp kaçırdıklarımı yakalamaya çalıştım. Yeni bir
ajandaya taşındım yeni günleri daha heyecanla not alabilmek için . Güzel şeyler
için dua ederken acı şeyleri de asla unutmamaya çalıştım. Çünkü ancak onlardan
gerekli dersleri çıkartabilir ve faydalı olma gerekliliğini hatırlayabilirdim.
En basiti en kolay unuttuklarımız ya hep ama aslında en önemli de olanlar.
Sağlık ve huzur en önemlisi işte ve bir de adı şiirlerde şarkılarda kalan BARIŞ.
Siz hep olun gerisi kolay…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder