Sevgili Kayahan ;
Hani ölüm kimseye yakışmıyor da sen hiç ölmeyecek gibi olanlardandın. Gerçi Barış Manço da öyle idi. Orada o gittiğiniz yerde belki yine şarkılar yapmak mümkündür. Ben öyle olduğuna inanmak istiyorum. Ve senin bunları okuyabildiğine de. Biz evlenirken Kayahan; medivenleri ağır ağır inerken ve hayat yolunu beraber yürümeye karar vermişken fonda senin sesin vardı. Seninle herşeye varım ben... Sonra senin eşinin sesi vardı. Sen benim uğurlu yolumsun. .. Bir gün evlenecek olursam hep sizin o şarkının klibinde birbirinizin gözlerine baktığınız gibi bakabilmeyi ve o şarkı ile dans edebilmeyi dilemiştim. Sanki siz de düğünde gibiydiniz. Yıldızlara yürürüm senle dedikçe sen ben mutluluktan kalbim duracak sanmıştım. Nilüfer ile küstün diye de çok üzülmüştüm ama iyi ki barıştınız. Arkadaş kolay bulunmuyor değil mi Kayahan ? Hayat yüz yıl yaşasak bile çok kısa. Ve belirsiz. Sen bir devre iz bırakanlardansın ne mutlu sana. Yolun ışık olsun yıldız olsun. Sesin hep burada olacak....
