Şemsiye Çikolata ve Anımsattıkları

Yıllar öncesinin bir sahil kasabasında ; bu kasabanın tek pastanesini hatırlatır bana. Seyran Pastanesi idi. dün gibi hatırlarım ama en az yirmi yıl. Penceresinden pastaları seyredişimi, Annemin peşinden içine girdiğimde pastalara ve üzerindeki kırmızı şekerlere umuda bakar gibi çocuk gözlerim ile bakışımı. Ve şemsiye çikolataları. Sadece orada satılırdı ve sanırım çoğu da bayattı. Ama dünyanın en ulaşılmaz şeylerindendi. Alındığında mutlu eden. Tadından yemelere doyulamayan. Ve kıymetle yarısı dolapta saklanan ; bitince de dışındaki folyo kağıdı defterin arasına özenle kaldırılan. Siz çocukluğunuzu nasıl hatırlarsınız? Ben büyük gözlerimle başka bir pastanede tesadüfen gözüme takılan şemsiye çikolatalar gibi hatırlarım. Yağmurda şemsiye gibi; ama rüzgarda uçabilir gibi. uçarsa da ters dönebilir gibi. şemsiye çikolata işte bu; her zaman alınamaz gibi. ama alınınca mutluluktan uçar gibi. O kadar kolay ve o kadar umut verici gibi. Bir gün bir şemsiye hediye gelse mutluluktan ağlarım gibi.

bu yazı şemsiye çikolatamı paylaşabileceğim tek insan miniğimin olsun...