Dedemin Yeleği

Kalender kelimesinin sözlük anlamıydı dedem. Sade ve gösterişten uzak. Aslında sözcükleri çok da kurcalamaksak da olur. Kemal bir adamdı. Adı gibi. Güzel güler; çok sever; iyi içerdi. Masmavi deniz gözlerine sonsuzluk kaçmış gibi idi.Dünyanın en leziz kadayıfını yapardı. Bazen kaleci; bazen dondurmacı ama hep dede olurdu. Karşılıksız sevmeyi öğrendiğimiz bir adamdı. Şapkası; kasketi başından eksik olmazdı. Dedemin yeleği bende şimdi. Bakar bakar dururum; koklar koklar hüzünlenirim. Delilik belki ama beni gördüğünü hissederim. Belki mevsimden bazen daha çok özlerim. Ama aslında hep özlerim. arkasından kimsenin olumsuz bir şey söyleyemeyeceği bir hayatı oldu ona ne mutlu. Rakı şişesinde balık oldu ama karaciğeri de çok yordu. Giderken çok ağlayamadım; arkasından bazen inceden ağlarım. Çok oldu gideli ama ben yeleği koklarım. Bunları da asla asla unutmamak için yazdım. Neden bilmem korkar oldum hafızamı yitirmekten. Delilik bir yana zır delilik belki; dedem olduğu yerden yakın gözlüğü ile bunları okur ona da inanırım.