Yapmayan var mı? Koleksiyon diyorum yapmayan azdır. Misket biriktiren çocuklar olurdu mahallede. Pul koleksiyonları arada espri konusu olsa da en asillerinden değil mi koleksiyonların? Ben 'peçete koleksiyonu kızları' kuşağındanım. Çok kıymetli idi. Zira renkli peçetelerin ilk günleri idi. Hele bir de zor bela; nasıl olduğunu da pek anlayamadan, yurt dışından gelen renkleri sanki ilk defa tanıyorcasına gözlerimizi alan peçeteleri hatırlar mısınız? Ah bir de simlileri olurdu mesela. Ya beyaz peçetelere keçeli kalem ile sanat yapma çalışmalarımıza ne demeli? İçimizde çok yetenekliler yok değildi; ama benim gibi resme yeteneksizseniz ortaya çıkanlar komedi idi. Ama yinede de onlar da güzide koleksiyonumuzda 2. sırada durulardı. Zira ilk sıra daima yurt dışı peçeteleri alırdı. en altta da herkeste olduğu için rağbet görmeyen zavallı  peçeteler. Bir de mekanların peçeteleri vardı tabii. Gittiğimiz yerlerden bir tane de en yakın arkadaşımızın koleksiyonuna alır ve gidemediklerimize de giden olursa rica ederdik peçete getirsin diye. 'Mekan peçeteleri' kategorisinde bir numaram o zamanın Ankara'sında Karanfil Sokak'ta yer alan 'Kebabistan' isimli bir lokantanın beyaz üzeri yeşil peçetesi idi. Aslında bir özelliği yoktu ama mekanın adı öyle hoşuma giderdi ki sanıyorum peçeteyi sevmem bundandı.
     Çocukluktan kalanlar çoktan başkalarına devredildi. Zaten yeni nesil de pek peçete koleksiyonuna meraklı değil gibi. Ama ben  şimdilerde tekrar toplamaya başladım peçeteleri. Bu ara en düşündüğüm 'biriktirmek' eylemi aslında. Sanki biletleri, peçeteleri, bardak altlıklarını anın yaşandığına dair ne varsa biriktirince daha mı sağlam oluyor yaşadıklarımız? Unutmaktan korktuğumuz için mi, gerçekten yaşandığına iyice inanmak için mi, hatırladıkça gülümseyebilmek aynı duygu ile tekrar yoğrulabilmek için mi? Bilmem hangisi ve belki de hepsi.Belki zamanla bulurum nedenini.